‘Ze klapte een boek met banaan erin dicht’
Mia Schoffelen met op de achtergrond de skyline van Nijmegen: "Vanaf de bruggen heeft Nijmegen iets overweldigends. Tegelijkertijd voelt het meteen vertrouwd wanneer je even later de stad inrijdt."
"In 1973 verhuisden we naar Nijmegen, naar de wijk De Weezenhof. Volwassenen daar waren vooral met elkaar bezig: NVSH-lezingen bijwonen, macrameeën en lange gesprekken voeren in zitkuilen die wij er ook een in de achtertuin hadden. Binnen had iedereen alles bruin en oranje. Buiten hingen overal draden: draadloze babyfoons bestonden nog niet.
Kinderen werden erg vrij gelaten. Dat deden mijn toenmalige man en ik ook met onze twee dochters. De jongste was anderhalf, toen ze expres een boek dichtklapte waar ze even tevoren een banaan ingelegd had. Terwijl ze wist dat ik keek. Voor het eerst dacht ik: zijn wij wel goed bezig? Jaren later schrok ik me wezenloos toen ik haar tijdens de Piersonrellen op Radio Rataplan hoorde, geïnterviewd op de barricades. Twaalf was ze, dertien misschien.
Toen ik in 1982 naar Oost verhuisde, was de gerichtheid op de wijk meteen over. De dochters waren ondertussen punk geworden. Stiekem zag ik dat ze de weg gingen die ze was voorgehouden: de antiautoritaire. En achteraf zie ik hoe braaf ze eigenlijk altijd zijn geweest.
Na jaren te hebben gewerkt als remedial teacher op de basisschool in Hatert, ging ik in 2004 met pensioen. Het jaar erop las ik een column over het adopteren van basisschoolleerlingen in Amsterdam. Ik dacht meteen: dat ga ik hier ook doen. Kinderen van School’s cool hebben geen grote problemen of stoornissen, wel een kans op een lastige overgang naar de middelbare school. Als een juf van groep 8 over een jongen of meisje zegt ‘Het gaat nu nog goed, maar ik hou mijn hart vast’ weet ik genoeg: dat is er een voor ons.
School’s cool heeft onbewust alles met mijn eigen verhaal te maken. Bij de meeste stappen die ik zette, wees iemand me de weg. Voilà: een mentor. Dat gun je iedereen."
Mia Schoffelen (1939) werd vorige maand gekozen tot Nijmegenaar van het Jaar 2010. Ze kreeg de titel voor School’s cool, een project dat ze in 2006 begon. School’s cool begeleidt kinderen individueel bij de overgang van basisschool naar middelbare school. Elk kind dat meedoet, krijgt voor de duur van 1,5 jaar een mentor toegewezen. Vorig jaar groeide School’s cool uit tot honderd mentoraten. Het was ook het jaar dat Schoffelen afscheid nam van de club.
Opgetekend in februari 2011
