Ik koos voor de jongeren in mijn wijk

"Op mijn achttiende speelde ik op een hoog niveau zaalvoetbal. Nu kan ik twee dingen doen, dacht ik toen: drie keer per week trainen om in de selectie te komen. Of me op de jongeren in mijn eigen wijk richten: Heseveld.

Ik koos voor het laatste. Er was weinig te doen voor de jeugd en veel was negatief: criminaliteit en zo. Ik ging met de jongens voetballen en zei geregeld: kijk om je heen, welke mensen zijn voorbeelden, wie kun je beter mijden? Uitgaan deed ik minder, om ’s ochtends vroeg mee te kunnen doen. Ik verwachtte wel iets terug: gedraag je in de wijk, heb respect voor ouderen, doe je best op school.

Uiteindelijk is dat Futsal Chabbab geworden: twee keer per week trainen, één keer huiswerkbegeleiding. Het project draait nu ook in Dukenburg, Lindenholt en Hatert. Andere gemeenten tonen belangstelling. Tot vorig jaar was het allemaal vrijwilligerswerk, nu is het mijn baan, ook voor enkele medewerkers. Die zijn allemaal als broekie bij ons begonnen. Eentje van hen zit in het Nederlands zaalvoetbalteam. Kijk, daar doe je het voor.

De gemeente betaalt een derde van de projectkosten, corporaties ook een derde. De rest komen we tekort, vreselijk. Overheden zouden dat moeten bekostigen, juist omdat dit iets is wat van onderaf is ontstaan.

Dat ik genomineerd werd als Nijmegenaar van het Jaar kon ik moeilijk geloven. Dat ik het uiteindelijk nog werd ook, was helemaal verrassend: de twee andere kandidaten waren erg sterk.

Nijmegen is voor mij vooral Heseveld, de wijk waar ik sinds mijn eerste jaar heb gewoond. Het Centraal Station is een andere favoriete plek, omdat het centraal ligt. Het kan symbool staan voor ons project: we gaan elke dag weer van de ene naar de andere wijk. Sinds kort doen we dat vanuit het gebouw tegenover het station.’’

Saïd Achouitar, initiatiefnemer Futsal Chabbab, Nijmegenaar van het jaar 2008

Opgetekend in maart 2009