Hier liggen mijn roots verankerd

Als kind van negen verhuisde ik van een Brabants dorp naar Nijmegen. Ik zag de Singels met hun imposante rijen bomen. De Wedren was mijn speeltuin. De automatiek in de Molenstraat van de voormalige slagerij Brinkhof was een top restaurant. Er was Italiaans ijs bij Torino. Carolus, met zijn prachtige blauwe sterrenhemel, vertoonde The Bridge on the River Kwai. Vanaf het Hunerpark vertrok een tram naar Berg en Dal. In Berg en Dal kon je op beren schieten in een voorloper van de speelhal.

Nijmegen: ik ging er naar de derde klas van de lagere school, naar het Canisius College, en studeerde aan de Katholieke Universiteit, toen net een links bolwerk (nu nog terug te zien in de samenstelling van het huidige college). Ik woonde in Bottendaal, waar integratie tussen de lokale bevolking, de studenten, en de ‘buitenlandse werknemers’ vanzelf ontstond.

Steeds meer genoot ik van de ongekend rijke, gevarieerde natuur in en rond Nijmegen: de stuwwal, de Ooijpolder, de Hatertse Vennen, de Groesbeekse bossen, de heuvels bij Ubbergen en Berg en Dal. Hoe kun je anders dan wortelschieten in deze stad? Nijmegen met zijn eindeloze reeks restaurants, cafés, terrassen, winkels, mooie oude en nieuwe gebouwen, de parken en het recente Limos-project. Kortom: mij krijg je niet zomaar weg uit Nijmegen (Oost) en de stad Nijmegen zeker niet uit mijn hart.

Dirk Renckens (1945)