Mevrouw M.J.T.C. Berting-van Meer

Naam: Mevrouw M.J.T.C. Berting- van Meer
Geboren: in Roosendaal en Nispen op 12 september 1941
Functie: huisvrouw
Onderscheiding: Lid in de Orde van Oranje Nassau

Graag vraag ik de heer Stevens en mevrouw Berting-van Meer naar voren te komen.
Dames en heren, ik wijk hierbij af van de gewoonte om de decorandi in alfabetische volgorde toe te spreken. U begrijpt zo dadelijk wel waarom.

Geachte heer Stevens, geachte mevrouw Berting,

Respectievelijk vanaf 1981 penningmeester en vanaf 1982 secretaresse van de stichting ‘Een hart voor Polen Nederland’.

Meneer Stevens, ik begin bij u, want u stond aan de wieg van de stichting ‘Een hart voor Polen Nederland’.
U was altijd al geïnteresseerd in de minder bedeelden in de samenleving. Op 12 november 1981 kregen u en uw vrouw de vraag van uw Poolse zwager, een professor die in het Radboud ziekenhuis werkte, of u iemand wist die een flinke voorraad medicijnen naar Polen kon brengen?
Om een lang verhaal kort te maken, u vond iemand die dat wel wilde, maar dan moest de vrachtwagen wel vol zijn. Hij reed niet naar Polen met maar drie kuub. Dit was de start van de stichting ‘een hart voor Polen Nederland’.

Het ging slecht in Polen en velen wilden wel iets doen. U bent in de telefoon geklommen en hebt een groot aantal bedrijven in Nederland benaderd.
Het resultaat was verbluffend: op 10 december 1981 gingen twee volle vrachtwagens richting Polen.
Een paar dagen later brak de staat van beleg uit, het was oorlog in Polen en er was geen contact meer!
Maar na een paar dagen mochten de vrachtwagens weer vertrekken.

Vanaf dat moment liep de stichting als een trein. In maart 1982 werden de eerste 30 kinderen ondergebracht in de Lourdes parochie.

En daar komt u in beeld, mevrouw Berting, vanuit de Lourdes parochie. Want de heer Stevens kon het alleen helaas niet meer af. U werd zijn steun en toeverlaat.

In 1983 waren er zo’n 100 kinderen in de omgeving van Nijmegen ondergebracht. In de jaren zorgden u er beiden voor dat 500 tot 700 kinderen per jaar naar Nederland konden komen. Uit Polen, Armenië, Bulgarije, Joegoslavië, uit vluchtelingenkampen in Hongarije en de laatste jaren ook kinderen uit Roemenië.
En de transporten naar Polen bleven ook doorgaan.

Ondertussen organiseerde de stichting veel activiteiten om de minder bedeelden in Oost-Europa te helpen.
Zo werd er een concert in de Gofferthal georganiseerd om een blind Pools meisje in het Radboud te laten opereren. Er werden rolstoelen naar Polen en Roemenië getransporteerd. Een aantal jaren was er een kunstverkoop van Pools handwerk, schilderijen en sieraden.

Ieder voorjaar werden er bedrijven aangeschreven om geld bijeen te krijgen voor de kindervakanties en voor de programmaboekjes. In het najaar werd er geworven voor het St. Nicolaas- en kersttransport en aan het einde van het jaar volgde een dankbetuiging met de hoop op steun voor het volgend jaar.

Voor u, meneer Stevens, kostte dit extra veel inspanning. Niet alleen door uw visuele handicap als gevolg van een ernstig auto-ongeluk, waardoor u een groot deel van uw zichtvermogen kwijt raakte.

U hebt ook andere gezondheidsproblemen gekregen met beperkingen voor uw handelen.
Uw beperkingen weerhielden u er niet van uw werkzaamheden met passie uit te voeren. U legde contact met ambassades, met de vreemdelingenpolitie, met bedrijven en pretparken voor gratis of gereduceerde entree’s.

En u, mevrouw Berting organiseerde de begeleiding naar de gastouders en ook regelde u de tolken tussen leidsters, gastouders en kinderen.

Samen hebt u vele bezoeken afgelegd naar de diverse parochies en voor de gesprekken met de gastouders.
In totaal zijn er in de loop der jaren zo’n 7000 kinderen naar Nederland gehaald.

In 1989 ontving u samen in Polen de orde van de ‘Glimlach’, een prijs waarvoor Poolse kinderen mensen kunnen nomineren. Deze orde is voorbehouden aan een select gezelschap. Heel bijzonder, dus.
En in 1992 mocht u – weer samen - de zilveren medaille voor Bijzondere Verdiensten van de Republiek Polen in ontvangst nemen, uitgereikt door de Poolse Consul-Generaal. Ook ontving u een legpenning van Armenië die de minister van Buitenlandse Zaken van Armenië aan u uitreikte.

U was altijd de initiator, meneer Stevens en u, mevrouw Berting, hebt hem heel wat werk uit handen genomen. U heeft samen veel gedaan.

Meneer Stevens, mevrouw Berting, u hebt zich tientallen jaren dagelijks ingezet voor de stichting ‘een hart voor Polen Nederland’. En daar ben ik u dankbaar voor.

Ik ben daarom erg blij dat het Hare Majesteit de Koningin heeft behaagd u allebei te benoemen tot Lid in de Orde van Oranje Nassau!